Hey mam, ineens was je er weer, in een gesprek met iemand die jou niet kent. Zodat ik alles over jou kan vertellen. Hoe fijn ik het vind dat jij mijn moeder bent. Hoeveel ik aan je heb gehad. Even was mijn liefde voor jou zo enorm tastbaar. Ik kon onze diepe band weer voelen. Om je naam uit te spreken was ook heel bijzonder. Want je was niet alleen mijn bijzondere mam, maar je was ook een fantastische sterke vrouw!

Het is bijzonder hoe dit werkt, hoe meer ik aan mijzelf werk hoe meer ik jou kan zien als de vrouw die je was. Zoveel vuur, zoveel kracht en zoveel liefde. Laatst zeiden de meiden nog dat ik iets doe wat jij altijd deed. Met getuite lippen geconcentreerd luisteren of lezen of nadenken. Ik ben er trots op want als ik dat doe, en ik doe het echt niet expres, dan voel ik je zo dichtbij! Een deel van jou leeft voort in mij. Jouw wijsheid heeft mij zover gebracht en jouw kracht is mijn voorbeeld. Ik hoop dat ik nog vaak over je mag vertellen, zodat je weer even heel dichtbij bent. Voor altijd in mijn hart, lieve mam, ik mis je.

Ik merk dat ik nu ik dit schrijf een beetje wegzak in de rouw. Ondanks of misschien wel dankzij alle mooie gevoelens is er ook nog veel pijn, verdriet en boosheid. Het is niet eerlijk dat je al zo vroeg moest gaan. Je mist zoveel van ons leven. Ik had zo graag mijn leven met je gedeeld nu het zoveel beter gaat. Je zei weleens, "je mag ook bellen als het goed met je gaat". En het gaat nu goed, beter dan ooit. Waarom neem je niet op? Want ook al gaat het goed, ik heb je nog zoveel te vertellen. Hoe ik mijn weg heb gevonden zonder jou. Hoe ik afscheid heb genomen van mensen die niet goed voor mij waren. Hoe ik nieuwe vrienden heb gemaakt die zoveel dieper in  mijn hart zitten. Hoe ik mijn dromen probeer waar te maken en ondanks vele "nee's" ik een feestje vier bij die ene "ja". Hoe goed ik nu naar mijn lijf luister zodat ik hem niet vergiftig met stress en spanning. Hoe ik mijn angsten overwin. Hoe ik weer van het leven leer te houden. Ik heb zoveel liefde te geven, alleen nog even leren het te ontvangen. Maar ook dat gaat mij lukken.

Mam kunnen we alsjeblieft nog 1x bellen?

Op een vrijdag ging er een schok door mij heen. Een knobbel in mijn rechterborst. Ik twijfel nog aan mezelf en verwacht de volgende ochtend niks meer te voelen. Maar helaas, het zit er nog. Heel even schiet ik in blinde paniek. Borstkanker! Mijn moeder had geen borstkanker maar verder elke vrouw aan mijn moeders kant wel. Dus het risico is aanzienlijk groot! Even word ik wakker geschut door mijn oudste dochter die beneden komt en met mij een discussie aangaat, geen idee meer waarover, maar dit was wel even mijn reality check om weer in het hier en nu te blijven. Toen besefte ik, kennis is macht. Ik bel met de huisartsenpost om mijn zorgen te delen, de eerste tranen vloeien en ik kom amper uit mijn woorden. Een hele lieve jongeman hoorde mij aan en ging overleggen met een arts want, "dit is niet mijn expertise". Door de kalmte van zijn stem werd ik ook rustiger. De dienstdoende arts zag er geen spoed in maar ik moest maandag wel even met mijn huisarts bellen en het verder laten onderzoeken. Hij sloot af met: "Ik snap uw zorgen, maar 70% van de knobbels is goedaardig zoals een cyste, zelfs met uw familie geschiedenis want", nu komt het mooiste, "u bent nog hartstikke jong!"

Dankzij mijn meiden kon ik goed in het hier en nu zijn. Zij wisten niks maar door onze sterke band reageren ze onbewust op mijn, weggestopte, stress. Iedereen die kinderen heeft weet wat dit betekend. Pffff wat werden ze een handvol...... Eindeloze discussies, niks was goed, lekker chaggo met zijn alle.

Maandag belde ik gelijk de huisarts. Nog 7 wachtende voor u. Ik hang op. Misschien is het toch niks dus het kan wel wachten. 2 liedjes later en de tranen bleven maar stromen. Toch maar weer bellen. Zo bijzonder hoe ik , nog steeds, de confrontatie uit de weg wil gaan. Terwijl het echt zwaar op mij weegt, hou ik het liever nog even vast, voordat het toch ineens de werkelijkheid blijkt te zijn. Bang voor wat komen gaat.

Nog 8 wachtende voor u. Hmm nog langer wachten. Ik heb de tijd, ik ben onderweg naar NLP, en dat is nu nog 59km rijden. Geen muziek op de achtergrond en niks omhanden, dus mijn hersenen draaien overuren, nog 6 wachtende voor u, waar is nr 7? Heeft die het ook opgegeven net als ik net. Oké, om je heen kijken, het is druk dus wie weet zie je wat leuks in de andere auto's. Gatverdamme! Een man in een grote Volvo die uitgebreid zijn neus plundert. Ik wil niet weten wat ie ermee gaat doen als ie wat vind. Andere kant op kijken. Oh leuk, een oldtimer. Volgens mij een Opel, maar ik weet het niet zeker. Nog 2 wachtende voor u. Holy, dat gaat hard. Oké wat ga ik zeggen als ik aan de beurt ben. U bent eerst wachtende. Is dat een woord? Klinkt zo raar. En hoe langer ik er over nadenk hoe raarder het klinkt.... "Goedemorgen."

Woensdag. Woensdag? Woensdag! Dan pas? Gelukkig heb ik deze 2 dagen NLP.

"Goedemorgen Angelina, hoe is het met jou?" Zodra 1 van mijn coaches dit vraagt biggelen de tranen over mijn wangen. Dit is de eerste keer dat ik het hardop zeg tegen iemand die ik ken. Realiteit. Ik excuseer mijn tranen en wuif mijn zorgen gelijk weg. Ze zegt: "Dit mag gewoon even kut zijn en je kan genieten van deze dagen. Het mag naast elkaar bestaan".

Godzijdank vlogen de 2 dagen voorbij. En heb ik er intens van kunnen genieten. Dinsdag op de terugweg app ik mijn lieve vriendin. Of ze 5 minuutjes voor mij heeft. Vanavond hebben we musical repetitie en ik wil niet dat iemand het weet maar wel 1 iemand, zodat ik daar steun aan heb als ik haar ogen vind in de ruimte. Gelukkig kan ik acteren, zodat de rest het niet door heeft als ze vragen hoe het met mij gaat. Elke keer als ik antwoord met "Goed hoor" steekt het in mijn buik. Het eerste deel gingen we dansen,  dat voelde wel lekker. Het tweede deel gingen we acteren. Een deel van acteren is kwetsbaar zijn en het van binnenuit halen. Normaal zou ik zeggen, joh dat hoeft toch niet, het is maar een oefening. Maar het zit in het aard van het beestje. Hierdoor werd ik emotioneel en kon ik mijn tranen niet meer tegen houden. Toen ben ik weg gegaan. Thuis voelde ik enorm de behoefte om het een beetje te verdoven dus nam ik een biertje. Misschien door de storm maar waarschijnlijk door de stress heb ik echt rete slecht geslapen. Heel veel dromen, heel veel wakker. Want wat nou als het slecht blijkt te zijn. Ik ben de enige stabiele betrouwbare factor in het leven van mijn meiden. Mijn oudste dochter heeft nog d'r vader met familie. Maar mijn jongste dochter heeft alleen mij, d'r zus en mijn broer. Ik kan niet ziek zijn,  ik kan niet zieker worden, ik kan niet doodgaan! Dat kan niet! Ik draag haar wereld op mijn schouders, er is niemand die net zoveel van haar houd als ik. Zij heeft deze liefde nog heel lang nodig. Ik houd 2x zo hard van haar om het verlies van haar vader te compenseren. Het is onmogelijk maar ik probeer het toch,  elke dag weer opnieuw.

Ik mag niet ziek zijn!!!!!

Eindelijk mag ik naar de huisarts. Zij vind het ook zorgelijk en stuurt mij door. Waarschijnlijk hebben ze einde van de week wel plek voor de mammografie. Einde van de week? Zo lang kan ik niet in onzekerheid zitten.

Godzijdank mag ik vanmiddag al om half 3. Ik neem niemand mee, want ja, er is toch nog niks aan de hand? Ik neem mij wel voor als ze een biopt moeten nemen zorg ik dat ik mijn broer aan de telefoon heb bij de uitslag daarvan.  Alleen is hij nu natuurlijk net druk. Dus nu maar hopen dat ie wel bereikbaar is als ik hem nodig heb.

Wachten duurt zo lang! Mijn oudste dochter is precies op tijd thuis zodat zij op de hond kan passen. Mijn meiden weten nog van niks en gelukkig zijn ze erg met zichzelf bezig zodat het ook niet moeilijk is om hierover te zwijgen. Ze weet dat ik naar het ziekenhuis moet maar ze vraagt niet waarom, gelukkig. Normaal zou ik dat erg egoïstisch vinden maar nu komt het wel goed uit. Ik wil niet dat hun dezelfde angst voelen als ik tenzij het echt niet anders kan. Eenmaal in de wachtkamer zit ik als verdoofd aan een tafel met meer mensen. Maar ik zit in mijn eigen bubbel.

Bij elke deur die opende hoop ik mijn naam te horen. Dat gebeurd gelukkig al snel. Een vriendelijke verpleegkundige legt mij alles netjes uit.  Ik sta te huilen bij het apparaat. Ik moet ontspannen maar hoe dan? Langzaam wordt mijn borst geplet, het doet zo'n pijn! "Ff 10 tellen volhouden mevrouw". Ik weet dat zij ook alleen maar haar werk doet. Maar het liefst zou ik haar neerslaan en haar ff tussen dat apparaat pletten..... ff 10 tellen volhouden mevrouw.

Ff? Ff ontspannen. Ff volhouden. Ff een mammografie. Ff naar het ziekenhuis. Ff naar de huisarts. Ff een paar dagen in onwetendheid. Ff ongerust. Ff in angst. Ff bedenken hoe ik mijn kinderen dit ga vertellen. Ff.

Niks ff.

Ff wachten in de wachtkamer. Ff 20 minuten alle scenario's bedenken. Ff een echo en toen in recordtempo het verlossende woord. "Het is een cyste, kijk maar even mee." Niet gevaarlijk, irritant misschien, maar het kan geen kwaad. Aankleden en wegwezen. Meteen mijn broer gebeld en gezegd dat alles oké is. Hij was bereikbaar, zo fijn!

Mijn lieve vriendin een appje gestuurd en nu onderweg naar huis. Thuis viel ik op de bank in slaap. Pas toen zij mij terug belde toen ze klaar was met werk besefte ik wat er allemaal is gebeurd. Toen besloot ik om dit op te schrijven. En hoop ik dit gauw een plekje te kunnen geven.

Want hoe eng is het, ik ben alleen,  alleen met 2 kinderen, kinderen die mij nog heel hard nodig hebben. Dat maakt je zo ontzettend breekbaar, kwetsbaar en zo sterfelijk. En het enige wat ik eraan kan doen is nog beter voor mezelf zorgen en mezelf in een toekomst plaatsen waarin ik nog heel lang mag genieten van het moeder zijn.

Maar voor nu vieren we feest, feest omdat het loos alarm was! 

Check jezelf, lieve mensen!

Ter nagedachtenis aan mijn lieve oud-collega Nancy